Grondaschia
Ün pasler ha inscuntrà ad ün’aglia e constattà cha quella portaiva ün vesti simpel sco el. In sia grondaschia ha’l cret d’esser egual ad ella, e daspö quella jada es el sfruntà ed impertinent in quel möd sco cha l’aglia es superbgia e nöbla.
Ün luf es rivà in üna scossa ed ha portà davent ün besch. Il bescher in sia rabgia til ha büttà davo ün crap schmaladind cun pleds fîlantats. Da quai s’han schmüravgliadas las fluors chi creschivan a seis peis e s’han dumandadas: «Perche schmaladischa il paster il luf chi nu’ns fa dal mal mo desdrüa be la noscha bescha chi ans maglia?»
«At cufforta cun nus, eir nus nu savain svolar!» ha dit la mürina a l’aglia chi giaschaiva per terra cun ala ruotta e spettaiva la mort. «Tü nu cugnuoschast la brama vers l’otezza!», ha respus murind l’aglia trista.
«Sün meis viadis n’haja vis ün mez muond e sun plü richa d’experienza co tuot ils utschels», ha dit la randulina a la tschuetta. «Co es quai be pussibel cha tia sabgentscha vain lodada, cumbain cha tü vivast illa s-chürdüm e nu bandunast gnanca ils contuorns da tia dmura illa spelma?» «Eu vez il plü bain cun ögls serrats, e meis impissamaints tendschan plü lontan co tias alas», ha respus la tschuetta.Translaziun Alfons Clalüna
Gust da leger dapli?