Gottschalk ed il pigniel da Las Vegas

Ha il buob che semeglia liun,

Less el catschar il nas ella siun.

(Leo Tuor, La luffa)

Pli baul savevan ins vegnir renomaus cun suflar si ina bugliotta da gumma e far schluppar quella. Ni cun parcar in camiun sin quater migiels da biera. Sche ti vegnevas cun quei en «Wetten dass..?», eri milliuns che miravan tier, cun pon­tschips e cun pier, cun sirup e vin dultsch, sefultschi sil canapè, incantai dil taliter. La tentaziun dalla televisiun fageva sensaziun. E cul signet dall’Eurovisiun pér da dretg (perquei ch’ei vegneva buca mo mussau en Svizra, mobein era ell’Austria ed en Tiaratudestga).

Quei stuevas ti haver viu per saver far da grond sil plaz da scola, denter las patangadas dils fans digl EHC Arosa (en blau-mellen) cun quels dil HCD (en mellen-blau) e denter tener cussegl culs amitgs per anflar ina risposta alla brev che la Belinda veva zuppau tut a dascus en tia giacca mellen-blaua, il cedelin tut pign e carin e faldau e parfumau cun si la damonda «Vuls Ti ir cun mei – gie/na/forsa?»

Cu nus eran pigns astgavan nus buca tuccar en la televisiun, nundir smaccar ni schizun strubegiar nuvs, scriva Leo Tuor en «La luffa». Va buca vid la siun, scheva il tat denter spass e da detschiert.

Quei era quels onns ch’igl apparat da televisiun steva en stiva sco in altar, era gronds sc’in clavazin e tarlischava sc’in pigniel da Nadal a Las Vegas en tuttas colurs.

Ozildi, els temps digitals da followers ed influencers, da likes e da svipes, da clics e da trics e da Tiks e da Toks, vess negin la pazienzia da mirar duront in quart d’ura ina sonda sera, co x in tip sa ballantschar quater bieras grondas sin duas trumbettas duront ch’el suna schlaghers, ferton che quei vegn moderau e commentau ad incuntin dad in sco negin, dad in fegher che fa legher, che fa il paiass cun fraccass, che porta fracs cun tacs e musters da safari e librocs barocs en colur dad aur e che ha ina frisura dad operetta ni da Louis quatorze, il roi soleil. Mintgaton era cun ina tala demanonza. «Gott» e «Schalk». Nomen est omen. Sco sch’ins vess inventau in num sin mesira. Mo el ha propi num aschia.

Quels temps ein vargai. Tertgav’ins. Mo dacuort eis el puspei turnaus anavos cun «Wetten dass ..?» Suenter diesch onns pausa. En tut sia luccadad. Sia frivolitad. Sia divinitad. Cun schalc e spruhs lonzis e leischens. Cun eloquenza e frequenza sco en ina conferenza. Sco sch’el fuss mai staus naven. Duas soras han mess pag e gudignau cun saver lignar hits dalla historia da pop ch’ina dad ellas imitava cun far ir il barschun da tualetta el dretg ritmus en la latrina sin la tribuna dil studio. E 14 milliuns aspectaturas ed aspectaturs han mirau live quei spitachel che ha cuzzau sco usitau pli ditg che programmau, tochen bunamein mesanotg. Strusch da crer.

Hooodieusss, schess il tat en «La luffa» da Leo Tuor.

Sco sche Mariano Tschuor fagess puspei inaga in’emissiun da «Direct da» Falera, Lantsch ni Andeer, moderass en monduras da dumengias da tuttas colurs denter dus marschs ed ina canzun ­– e l’entira Svizra seradunass cun devoziun e grond’attenziun avon la televisiun. Metta avon.

Hooodieusss.