Tgei senn ha mia veta?

parter

Ella veta da scadin carstgaun sededesta enzacu la damonda: «Tgei senn ha mia veta, mia lavur, miu sestentar, miu pitir, mia sanadad, mia savida, miu guder la veta, miu mistregn, mia famiglia, mes success, mia beinstonza..?» – Tgei senn han tut quellas valetas terrestras? Ei quei avunda per cuntentar miu desideri per ventira? Tgei daventa lu in di, cu miu viadi terrester va a fin e tut quei croda naven?

La cardientscha cristiana ei tuttavia buc encunter nossa stenta per nies agen bien e pil bien dil concarstgaun ed era pil bien dalla scaffi­ziun. Il cuntrari, Jesus di da duvrar ils duns e talents che nus vein retschiert (Mt 25,14 s). E nus dueien carezar il proxim sco nusezs; e nies «proxim» ei era tutta scaffiziun. Nus astgein e ­duein far diever dils beins che la veta ed era la scaffiziun porschan a nus. Quei auda tier nies viadi terrester. E nies luvrar e sestentar empleina era nusezs cun satisfacziun e cuntentientscha. Denton veser ed encurir il senn da nies viver e nies sestentar mo el terrester po buca cuntentar nies profund desideri e nossa tscherca per il davos senn da nossa veta e per ina finamira restonta. Tut il terrester ei gie sin viadi ed ha in’entschatta ed ina fin.

La veta, la mort e la levada da Jesus muossan che nossa veta ha in senn che survarga infinitamein il terrester. Nus essan scaffi per la perpetnadad. Nossa veta sin tiara ei mo sco ina «punt» viers quella davosa finamira. E sin ina punt san ins buca star per adina. Ina punt meina d’ina riva a l’autra. Ella ha in’entschatta ed ina fin. Va nies viadi silla punt alla fin, envida Dieus nus alla fiasta senza fin. Per dir e mussar quei a nus, ei Jesus, il Fegl da Diu, schizun ve­gnius sin tiara ed ha unfriu sia veta persuenter. El vul che sias Pastgas seigien era nossas Pas­tgas. Denton en siu viver e murir ha el era mussau che nies viadi silla punt ei buc in paradis, segir buc in paradis restont. Mo era sin nossas vias carpusas ei nies Spindrader cun nus. Avon che bandunar il terrester ed ir a tschiel ha Jesus detg ch’el seigi adina cun nus tochen alla fin. El mondi e prepari in plaz per nus el niev dacasa ed el tarmetti a nus siu sogn Spért sco gidonter e cumpogn da viadi (Gn 14).

Tgei confiert per nus viandonts! Alla fin da nossa veta stat buca la mort, mobein ina fiasta che va mai a fin. La porta leutier ei aviarta. E per entrar drova ei ni mascrina ni certificat ni attest d’identitad! Nies Diu enconuscha nus d’entschatta enneu. E la carezia per Diu e pil concarstgaun che nus essan sespruai da viver sin nies viadi terrester basta per entrar dalla porta. E la cardientscha che nus vein adina pus­pei confessau daventa realitad: «Jeu creiel en la levada dils morts e la veta perpetna».