Final destination

Da Viola Pfeiffer*

Da curt hai jau puspè ina giada dastgà star davant ina classa e dar ina lecziun da litteratura. Il punct culminant da quest di formidabel è lura stà ina visita tar mia mamma.

Sas, jau dun schon stoda gugent scola», hai jau ditg ad ella. «Ti vegns gea er ord ina famiglia da scolasts. Ah tge di jau, ord in’entira dinastia da scolasts!», ha ella respundì e cumenzà a dumbrar si: «Da mia vart è l’aug da tes tat stà scolast, e lura dus frars da tes tat, il tat e la tatta da la vart da bab, tes aug…» L’enumeraziun ha chattà ina fin cun: «… e la finala datti anc l’aug da mes savrin da vart da mia mamma. Lez era perfin scolast a l’exteriur.»

Schon legher. Tenor mai è quai cun ils scolasts gea in pau sco cun il cancer. Quai vegn avant en las meglras famiglias.

Ma i n’è betg uschia ch’jau hai adina vesì la clamada da scolasta sco mia destinaziun. Sco tar mintga dretg student da germanistica u d’istorgia era quai era tar mai simplamain plan B. Plan A era natiralmain da daventar schurnalista, il meglier per il «Tagimagi» u per in magazin da cultura. In praticum ed intgins onns sco schurnalista regiunala en la Glaruna ed almain 200 reportaschas sur da la producziun da tschigrun verd, Elmer Citro e Vreni Schneider han dentant fatg ir las quaidas da lavurar en il schurnalissem.

Betg ch’il scriver na m’avess betg plaschì. Gliez era super, dentant hai jau percurschì ch’jau n’hai forsa betg la dretga tenuta per ina schurnalista. Jau na vom simplamain betg gugent avunda sin la gnerva a la glieud. (Jau sai ch’i dat uss ina massa reclamaziuns ch’èn p.pl. da drizzar a glarus@suedostschweiz.ch.) Forsa èn era blers da l’opiniun ch’ins stoppia era sco scolast ir gugent sin la gnerva a la glieud – jau enconusch mezza plirs da quests exemplars – dentant ristg jau ussa da pretender che quai na tutga betg exnum tar las incumbensas principalas d’in scolast u d’ina scolasta.

Jau na poss pia betg pretender ch’il dar scola saja adina stà mes siemi da clamada u mia destinaziun professiunala. Probablamain sun jau er anc memia giuvna per pretender quai, ed hai er anc memia pauca experientscha da dar scola. Las situaziuns difficilas vegnan probablamain pir pli tard: scolars e scolaras che han plaschair da vilentar scolasts sin il piter pir u anc mender, da quels ch’èn totalmain nuninteressads u passivs, u sch’ins ha sco scolasta da classa cas dad ADHS e depressiuns u scolaras en speranza u cun anorexia.

Ma ussa che mia vegliadetgna corporala cuntanscha plaunsieu mia vegliadetgna spiertala ma percorsch jau natiralmain era ch’ins na sto betg necessariamain chattar la satisfacziun da vita en sia professiun. I dat era glieud che chatta lezza en in hobi, en la vita sociala u en il daventar geniturs. Gist gliez munta per blers «final destination». E fin che jau hai terminà mes doctorat e poss dar scola regularmain na sun jau probablamain era betg pli la coola scolasta giuvna, mabain eba la scolasta scortatscha cun il titel da docter totalmain inutil. I po pia esser che mia destinaziun sa mida lura anc ina giada a plan C: Tgi sa, forsa presidenta da la Lia Rumantscha, forsa pastiziera, pastura u privatiera. Ed uschiglio rest jau simplamain columnista da la «Convivenza».

* Viola Pfeiffer ha studegià germanistica, istorgia e rumantsch a l’Universitad da Turitg. Mintgatant lavura ella vi da sia dissertaziun e mintgatant sco scolasta, ma bunamain adina scriva ella.