Mozart o ün möd da tscherchar il sen da la vita

In occasiun da l’ultima repetiziun da nos orchester ans distribuischa il dirigent las prümas notas per il concert d’inviern: la sinfonia in g-minor da W.A. Mozart. Seis commentari d’eira: «…i nu dà be Trump ed Infantino, i dà eir Mozart.» El maniava: i dà musica da bellezza, preziusa, chi fa plaschair e chi’d es cumpuonüda dad umans. I dà roba buna e bella, chi’d es fatta da persunas.

Fich sumgliaint clingiva our da la bocca da nossa organista (geniala) Els Biesemans, cur cha no vain discuss da repetiziuns, da sunar musica e da’s laschar portar da la musica. Id existan incrediblamaing bels tocs, quasi perfets, chi vegnan adüna darcheu sunats.

Las musicistas ed ils musicists cugnuoschan la melodia, la dainta, ils mans, corp e cheu, han internalisà la melodia ed ils tempis. Uschè capita musica: las artistas ed ils artists perfuorman musica chi dvainta ün evenimaint ed a quel partecipeschan natüralmaing eir nus, las audituras ed ils auditurs.

Es quai l’idea cur cha Dieu creescha l’uman sco creatüra masculina e feminina e cur cha Dieu tilla dà la benedicziun: ed i d’eira fich bun!?

Schi! Id es ün «schi» a la creaziun cler e simpel. Ün schi al muond, ün schi a l’uman. A l’uman bun, a l’uman creativ, a l’uman chi fuorma e perchüra la vita dals umans. Ün schi a l’uman cun ün sen per la cumünanza, per minoritats e lur valur per l’insembel.

Perche cha in quist mumaint eschna «simils sco Dieu, sumgliaints a Dieu». E quai ans giavüsch eu da cour: cha no cuntinuan in ün möd optimistic e creativ d’esser simils sco Dieu. Per furtüna daja Mozart.