In’ultima stad plain regurdanzas

Emma ed Agathe na pudessan betg esser pli differentas – e tuttina las collia insatge invisibel fermamain. Suenter onns ch’ellas n’han pli gì nagin contact l’ina cun l’autra decidan ellas da passentar ensemen in’ultima emna en la chasa da lur tatta en il sid da la Frantscha. La dunna che las ha dà amur durant il temp d’uffanza, n’è betg pli. Enavos restan regurdanzas: a rir e dispita, a siemis realisads ensemen ed a la ligerezza da dis senza fin a la riva da la mar. Tranter ils maletgs emblidads, vardads zuppadas e la ramur da las undas na scuvran las duas soras betg mo danovamain lur passà cuminaivel, ma er ad ellas sezzas…

Cun in fin sentiment per la fragilitad da las relaziuns umanas grataja a Virginie Grimaldi en ses roman «Unser Sommer endet nie» (titel original franzos «Ma soeur») da scriver in purtret da famiglia, dal spiert da cuminanza e da la forza d’in nov cumenzament. Igl è in roman che commova, fa speranza e mussa co che regurdanzas ans portan e co che la famiglia po esser in ferm retegn er en temps burrascus.

Cur che jau hai vis en libraria quest cudesch da Virginie Grimaldi che viva cun sia famiglia en ils conturns da Bordeaux n’er jau betg segir, sche quel am plascha propi – in cudesch davart la relaziun cun la sora, jau che hai dus frars. Ma jau l’hai cumprà tuttina ed il roman m’ha plaschì uschè bain che jau As dun il tip da leger era Vus quest cudesch.