In’ultima stad plain regurdanzas

Emma ed Agathe na pudessan betg esser pli differentas – e tuttina las collia fermamain insatge invisibel. Suenter onns ch’ellas n’han betg pli gì contact ina cun l’autra, decidan ellas da passentar ensemen in’ultima emna en la chasa da lur tatta en il sid da la Frantscha.

La tatta, la dunna che las ha dà amur durant il temp d’uffanza, n’è dentant betg pli. Enavos restan regurdanzas: a risadas e dispita, a siemis realisads ensemen ed a la ligerezza da dis senza fin a la riva da la mar. Tranter ils maletgs emblidads, vardads zuppadas e la ramur da las undas na scuvran las duas soras betg mo danovamain lur passà cuminaivel, ma er ad ellas sezzas …

Cun in fin sentiment per la fragilitad da las relaziuns umanas gartegi a Virginie Grimaldi en ses roman «Unser Sommer endet nie» (titel original franzos «Ma soeur») da scriver in purtret da famiglia, dal spiert da cuminanza e da la forza d’in nov cumenzament. Igl è in roman che commova, fa speranza e mussa co che regurdanzas ans portan e co che la famiglia po esser in ferm retegn er en temps burascus.

Cura che jau hai vis en libraria quest cudesch da Virginie Grimaldi – che viva cun sia famiglia en ils conturns da Bordeaux – na sun jau betg propi stà segir, sche quel ma plaschess propi. In cudesch davart la relaziun cun la sora, ed jau che hai dus frars. Ma jau l’hai cumprà tuttina ed il roman m’ha plaschì uschè bain che jau As dun il tip: Emprestai u cumprai era Vus quest cudesch!