Columna

In simpaticun

parter

Nagin’idea pli danunder ch’el vegniva. Engiadina, cler, quai tradiva il num e l’idiom. Ma nagina vischnanca, nagin’entgarna, nagina parentella. Mabain, forsa aveva el menziunà ina giada tscherts stgalims da sia carriera, figuras da scola u muments dad allegrias u da barlots. Anecdotas da la vita. Ma nagin pled davart ses malesser permanent – quella ferma insuffizienza dal lom. Be gist sco ch’ins baterla halt in pau da quai e da tschai ed emblida lura bainspert ils detagls.

Ma sia figura, quella n’emblid’ins betg uschè spert. Quella fatscha sgiagliada, colurada entaifer tut quellas vistas pallidas da biro, da microfon e dad archiv. El era l’Indian entaifer la pitschna raspada che sa radunava a mezdi enturn la maisa radunda da la cafetaria, l’Indian u l’Andalus u il Sicilian, u forsa quel che vegniva giu da las alps sempiternas, in paster ì a perder en las streglias da la Bassa. Simplamain in original che frestgentava la cuminanza da la chasa RTR. La tentava magari er in zic.

Passa diesch onns hai jau lavurà en quella chasa, retschertgà, redigì, registrà, taglià contribuziuns. Ed el era, gist tar las duas davosas operaziuns numnadas, savens da la partida. Sco assistent tecnic. Na, betg sco assistent, sco capo, el era il schef, conuscheva mintga tric, saveva finezzas, dumagnava mintga problem, analog u digital. Ma el saveva er esser discret, commentava darar ils cuntegns da las emissiuns gist tractadas, giudeva sin il pli udiblamain sch’in toc musica al plascheva zunt bain.

Sco ditg, vi da la maisa radunda saveva el esser pli baterlus. Sch’el n’era betg gist sortì tar ils fimaders ora sin terrassa – per il solit in dals emprims. Ma era qua ora era sia vusch bassa, granellusa bain preschenta, ina sgnochetta qua, ina piztgada tscha. Magari era ditgas politicamain main correctas. Sias vistas dal mund eran soviso in pau curiusas, sanestradas. In da las muntognas halt. Ins al perdunava er ils menders sarcassems. El era simplamain in simpaticun.

L’ultima giada al hai jau vis la primavaira passada. En lezza cafetaria, enturn lezza maisa. Per mai ina da las paucas fatschas oramai anc enconuschentas dal manaschi, suenter avair bandunà la chasa avant passa in decenni. Anc adina la medema parita da vegl furbaz restà giuven. Ma n’era la colur betg in zic svanida or da sias vistas, ord ses egls … Na, el è anc adina il medem, el sa regorda explicit dad ina da mias moderaziuns, ina passascha ch’è restada ina sgnocca per el, insatge ch’aveva da far cun fimar e cun ervas – sco ditg, da detagls na ma regord jau betg adina bain. E co ch’el pudeva rir surlonder. Noss Not Franziscus. R.I.P.

Benedetto Vigne da Turitg è autur, schurnalist liber e chantautur. En questa columna prenda el cumià dad in anteriur collega da lavur, il tecnicist ed informaticher dad RTR, Not Fran­ziscus (1967 – 2025). Quel è mort dacurt suenter greva malsogna.