Avvocato Alfredo Simari
Jeu erel sin ina spassegiada tras Roma, nua che jeu passentavel dis da mai murir, e sun arrivaus tier la renomada Fontana di Trevi. L’aua sgurghigliava e fageva termagls cun la crappa. Ed jeu erel leu denter la fuola e vevel l’impressiun ch’igl entir mund fussi serimnaus sin quella plazza. Da lezzas uras stuevan ins nuota pagar ina contribuziun per astgar s’avischinar alla fontauna magica dil marcau etern. Cons lungatgs ch’ins udeva. Ed ils apparats da fotografia e las cameras!
Er jeu hai fiers muneida ella fontauna. Sco tschels. Cul maun dretg anavos sur il schui seniester. Quei munta ch’ins vegli turnar puspei inaga a Roma. Quei level jeu. E quei ei succediu. La ramur dall’aua ei seligiada cun mes sentiments ed jeu hai udiu en miu intern la gronda cumposiziun sinfonica d’Ottorino Respigi: «Fontane di Roma».
Mo lu hai jeu bandunau la fuola e sun ius tras ina streglia pli ruasseivla. Jeu sun arrivaus danovamein sin ina plazza e miravel sin ina baselgia, ina dallas nundumbreivlas ch’ei dat a Roma. Miu patrun casa a Roma scheva ch’ins sappi esser nua ch’ins vegli a Roma, ins vesi adina ina baselgia.
Cheu tuttenina stat in um eri sper mei ed entscheiva a raquintar e declarar. El ei cumparius sco ord la tiara. Jeu hai udiu ni stec ni balluc, ni pass ni plaids. Bunamein in’appariziun. El seigi avvocato ed hagi num Alfredo Simari. Ed jeu dueigi suandar el. Jeu sun staus tut perplexs, mo senza patertgar sund jeu ius suenter ad el. Tgisà tgei che quel vul?
Igl avvocato Alfredo Simari accumpogna e meina mei tras las vias da Roma. Ed el raquenta la historia da vias e plazzas, da punts e baselgias, da papas e retgs. El sesfundra e raquenta sco in ch’ei staus sez perdetga da tut quei ch’ei capitau. El vesa buca mei e buc ils auters sin via. El passa tras la historia. Sco en in siemi raquenta el senza calar. Ed el empunesch’il vargau cul present. A Roma sepresentien il vargau ed il present in sper l’auter. Ed ei detti buca mo il Vatican ed il Colosseum. Igl ei sco sch’el fuss en in’extasa. El siua tut in’aua, ch’ina stella spetga buca l’autra.
«Vegni, vegni», clamava el magari anavos, sche jeu erel per dus treis pass davos el. «Il temps ei scarts, ei dat aunc bia da veser e mirar.» Tschintschava el insumma cun mei? Daco quei interess per in jester ch’el veva aunc mai viu? «Pertgei leis Vus mussar a mi Roma e sia historia?», hai jeu dumandau da quei levet. Ed el ha rispundiu pli per sesez che per mei: «Quei capis Vus buc. Quei vegnis Vus mai a capir. E quei emporta nuot. Vegni, vegni! Miu num ei avvocato Alfredo Simari.»
Tuttenina eis el staus eri ed ei sco sedestadaus. Nus vein mirau in si per l’auter, sco sche nus fussen gest s’entupai. Staunchels sco tgauns vein nus priu in refrestg el curtgin d’in’ustria. Ed el di miez per sesez en siu lungatg: «Roma è come la fabbrica de San Pietro, che nun finisce mai.» Lu ha el cuschiu. Mirava pensiv el lontan sco sch’el vess encuretg enzatgei ni enzatgi. Ed jeu damondel: «Tgei ei Roma per Vus, en Vies cor?» Ed el: «Roma, legiu anavos.» AMOR.
Gust da leger dapli?